Μια νέα εκβιομηχάνιση της Ευρώπης ;

Στα τέλη του 2012 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έθεσε ως στόχο την αύξηση από το 16% στο 20% της «συνεισφοράς» του βιομηχανικού κλάδου στην οικονομία της Ευρώπης, ως μία κίνηση-αντίδραση στο γεγονός ότι η σημασία του κλάδου στην Ευρωπαϊκή Ένωση περιοριζόταν σταθερά την τελευταία δεκαετία.

Όπως αναφέρει σε πρόσφατη έκθεσή της η Deutsche Bank, το ποσοστό του βιομηχανικού τομέα στη Μεικτή Προστιθέμενη Αξία έχει υποχωρήσει σε όλες σχεδόν τις δυτικοευρωπαϊκές οικονομίες από το 2000 μέχρι σήμερα. Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η Γερμανία, όπου το ποσοστό παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητο. Ωστόσο, οι διαφορές που καταγράφονται από χώρα σε χώρα είναι μεγάλες. Για παράδειγμα, χώρες όπως η Τσεχία, η Ιρλανδία, η Ουγγαρία και η Γερμανία έχουν καταφέρει να διατηρήσουν μια ισχυρή βιομηχανική βάση, ενώ στον αντίποδα βρίσκονται χώρες όπως η Μ. Βρετανία, η Γαλλία και η Ελλάδα και, ακόμα πιο χαμηλά, η Κύπρος και το Λουξεμβούργο (η κατάταξη γίνεται με βάση τα στοιχεία της Eurostat του 2012, για το ποσοστό της βιομηχανίας επί του συνολικής μεικτή προστιθέμενης αξίας κάθε οικονομίας).

Αν και η υποβάθμιση της σημασίας του βιομηχανικού τομέα μπορεί εν μέρει να εξηγηθεί από την ισχυρότερη ανάπτυξη του κλάδου των υπηρεσιών, σε κάποιες χώρες η τάση αυτή μπορεί να αποδοθεί και στην επιδείνωση της διεθνούς θέσης τους, ως προς την ανταγωνιστικότητα. Για παράδειγμα, αν και οι σκανδιναβικές χώρες, καθώς και η Γερμανία, έχουν διατηρήσει υψηλή ανταγωνιστικότητα, κάποιες άλλες χώρες της Ε.Ε. έχουν μείνει πίσω. Και αυτό αφορά όχι μόνο παράγοντες που σχετίζονται με τις τιμές, αλλά και σε τομείς όπως η αποτελεσματικότητα της λειτουργίας των θεσμών, οι χρηματοπιστωτικές αγορές, οι αγορές αγαθών και οι αγορές εργασίας.

Με δεδομένο ότι για την ανάπτυξη ισχυρών βιομηχανιών χρειάζονται συνθήκες οι οποίες να έχουν ωριμάσει σταδιακά στο πέρασμα του χρόνου, δεν έχει ιδιαίτερο νόημα μια προσπάθεια απλής αντιγραφής βιομηχανικών μοντέλων. Αντί να στρέφεται το ενδιαφέρον σε ειδικά μέτρα με στόχευση τη βιομηχανία, θα ήταν προτιμότερο να ληφθούν μέτρα που δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες για τις επιχειρήσεις, τόσο του βιομηχανικού κλάδου όσο και του κλάδου των υπηρεσιών, προκειμένου αυτές να είναι σε θέση να ανταγωνιστούν εταιρείες εκτός Ευρώπης. Αυτό απαιτεί επενδύσεις στην εκπαίδευση, την έρευνα, τις υποδομές, τη δημιουργία φιλικού κλίματος για επενδύσεις, φθηνή ενέργεια και έξυπνα ρυθμιστικά πλαίσια.

 
Ο στόχος που έχει τεθεί από την Κομισιόν είναι υπεραισιόδοξος και είναι αδύνατο να επιτευχθεί στο ορατό μέλλον. Βέβαια, από την άλλη πλευρά, στέλνει το σωστό «μήνυμα» ότι η βιομηχανία παραμένει σημαντική για την Ευρώπη.

Ελλάδα

Η ελληνική οικονομία είναι μία από αυτές, όπου η συνεισφορά της βιομηχανίας στην οικονομία έχει υποχωρήσει από το 2000 και μετά. Αν και ήδη βρισκόταν στις πιο χαμηλές θέσεις μεταξύ των χωρών της Ε.Ε., η συνεισφορά αυτή συρρικνώθηκε περαιτέρω κατά 1,2%, σχολιάζει η Deutsche Bank, προσθέτοντας ότι η βιομηχανία στην Ελλάδα δεν έπαιζε σημαντικό ρόλο ούτε πριν το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης. Επίσης, ο ελληνικός βιομηχανικός κλάδος δεν επηρεάστηκε περισσότερο από την κρίση, σε σχέση με άλλους τομείς της οικονομίας. Αυτή είναι μια ουσιαστική διαφορά της ελληνικής περίπτωσης, όπου το μερίδιο της βιομηχανίας στην οικονομία είναι μόλις 9,7%, σε σχέση π.χ. με τις περιπτώσεις της Μ. Βρετανίας και της Γαλλίας που είχαν πολύ ισχυρές βιομηχανικές βάσεις, οι οποίες αποδυναμώθηκαν στην πορεία του χρόνου.

Αναλύοντας τις «τεράστιες», όπως τις χαρακτηρίζει, διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των οικονομικών της Ε.Ε. σε επίπεδο ανταγωνιστικότητας, η Deutsche Bank παρατηρεί ότι στον σχετικό δείκτη του World Economic Forum 8 ευρωπαϊκές χώρες βρίσκονται ανάμεσα στις κορυφαίες 20 του κόσμου. Κάποιες άλλες, όπως η Γαλλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία, αλλά και οι Εσθονία και Τσεχία, είναι σε καλύτερη θέση με βάση τα γενικότερα ευρωπαϊκά δεδομένα. Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνες οι οικονομίες που βρίσκονται σε πολύ χειρότερη θέση, όπως της Ρουμανίας και της Ελλάδας που διαγκωνίζονται σε ανταγωνιστικότητα με χώρες όπως η Γουατεμάλα και η Καπότζη...

Επιπλέον, όπως σημειώνουν στην έκθεσή τους οι αναλυτές της Deutsche Bank, κάποιες χώρες εμφανίζουν φτωχές επιδόσεις ακόμα και αν εξαιρεθούν τομείς όπου η κυβέρνηση έχει μικρά περιθώρια δράσης (π.χ. στο μέγεθος της αγοράς) ή που έχουν επηρεαστεί από την σημερινή κρίση (π.χ. μακροοικονομικές συνθήκες). Η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών, μαζί με τη Ρουμανία, τη Σλοβακία, τη Βουλγαρία, ακόμα και την Ιταλία, που παρουσιάζουν εξαιρετικά κακή εικόνα ως προς την ποιότητα των δημόσιων οργανισμών, αλλά και των ιδιωτικών. Το ίδιο ισχύει και για τις αγορές αγαθών και εργασίας σε αυτές τις χώρες. Και αυτό, παρά το γεγονός ότι σε όλους αυτούς του τομείς οι εθνικές κυβερνήσεις θα μπορούσαν να έχουν πάρει αποφασιστικές πρωτοβουλίες.

#Πηγή:

Μια νέα εκβιομηχάνιση της Ευρώπης;

http://www.capital.gr/News.asp?id=1917292

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013 - 13:36

#