Με αγώνα θα επικρατήσει ο ρεαλισμός στον ΣΥΡΙΖΑ, Του Ηλια Μαγκλινη

«Συνεργάζομαι με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήμουν ποτέ ενταγμένος σε κομματικό σωλήνα» δηλώνει ο Πέτρος Τατσόπουλος.

#

#

«Κι αν βγει μελό;» Αυτός ήταν ο τίτλος της συνέντευξης που είχα πάρει από τον Πέτρο Τατσόπουλο, αρχές του 2000, για την κυριακάτικη «Κ». Τον είχα ρωτήσει γιατί δεν γράφει το χρονικό της ανακάλυψης της υιοθεσίας του, της αληθινής του μητέρας και των χαμένων του αδελφών. Κι εκείνος απάντησε με ένα ερώτημα: «Κι αν βγει μελό;». Τελικά, η υιοθεσία έγινε βιβλίο έξι χρόνια μετά, ένα από τα καλύτερά του μάλιστα («Η καλοσύνη των ξένων», Μεταίχμιο). Η συνάντησή μας τότε είχε γίνει στον Πειραιά, όπου ζούσε, τώρα στο Χαλάνδρι. Η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύτηκα να συνδυάσω στο μυαλό μου τον Τατσόπουλο με ένα προάστιο όπως το Χαλάνδρι, έχοντας υπόψη τα εξαρχιώτικα νυχτοπερπατήματά του.

Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Αν το 2000 κάποιος μου έλεγε να συνδυάσω το όνομα του Τατσόπουλου με το ελληνικό Κοινοβούλιο, πολύ θα δυσκολευόμουν – νομίζω και ο ίδιος. Τότε. Τώρα είναι αλλιώς. Τελικώς, τον συνηθίσαμε ως βουλευτή και όσο περνάει ο καιρός μοιάζει να μην έχει και τόση σημασία σε ποιο κόμμα ανήκει, καθώς, για μία ακόμη φορά, φαίνεται πως κινείται αυτόνομα, παραμένοντας κύριος του εαυτού του, στο μέτρο φυσικά που δεν εκθέτει τον εαυτό του – κάτι που πάντως έχει καταφέρει ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν.

Η (βραδινή) συνάντησή μας έγινε στο σπίτι του, όπου μας φίλεψε κεφτέδες, ντομάτες, τυρί και κρασί. Ετσι κι αλλιώς, ο Τατσόπουλος δεν πολυενδιαφέρεται για το φαγητό. Το οινόπνευμα του πάει περισσότερο, αλλά και εκεί κάνει κράτει. Το σίγουρο είναι πως ήταν κουρασμένος, σωματικά και ψυχικά. Λογικό: την προηγουμένη της συνάντησής μας είχε τοποθετηθεί στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τις αναταράξεις που προκάλεσε με δηλώσεις του και με τη γενικότερη στάση του στο σκάφος της Κουμουνδούρου.

– Παρά την κούραση, είσαι σε κέφια. Ηταν δύσκολη η συζήτηση στην Κοινοβουλευτική Ομάδα;

– Ηταν, πολύ. Υπάρχει η εξής ιδιορρυθμία: συνεργάζομαι με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ήμουν ποτέ ενταγμένος σε κομματικό σωλήνα. Τους το κοπανάω συνέχεια και τους σπάω τα νεύρα. Αυτό, φυσικά, με καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτο διότι έτσι είμαι ο ιδανικός αποδιοπομπαίος τράγος. Οτιδήποτε μου συμβεί θα έχει μικρές επιπτώσεις στο κόμμα. Πολλοί θα χαρούν, λίγοι θα λυπηθούν αν με «σουτάρουν». Από την άλλη, αν και δεν θέλω να ακουστώ πομπώδης, εγώ είμαι ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το 27% που τον ψήφισε. Μπορεί να είναι οξύμωρο, αλλά αυτό το 27% δεν είναι όλο ενταγμένο στο κόμμα. Το ίδιο το κόμμα το πολύ πολύ να είναι λίγο μεγαλύτερο από το 4%-5% που ήταν κάποτε. Εχουν γίνει νέες εγγραφές, αλλά όχι σε μεγάλο βαθμό.

Μεγάλη πόλωση

– Τι ενώνει την πλειοψηφία του 27% για να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ ;

– Κοίταξε, απ’ όσο έχω καταλάβει, τους ενώνει μια κοινή διάθεση να έρθει μια άλλη κυβέρνηση με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ. Από εκεί και πέρα, έχουν πολύ μεγάλες διαφορές. Κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί; Διότι τα πράγματα έχουν πολωθεί δραματικά και οτιδήποτε παρεκκλίνει μοιάζει με πολυτέλεια στις συνθήκες αυτές. Αυτή η λογική έχει μια μεγάλη παρενέργεια, στην οποία είμαι αντίθετος, όσο μπορώ και χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κάπου γραμμένο ότι θα περάσει το δικό μου και όχι της παρενέργειας: τη δημιουργία μιας προκάτ ιδεολογίας. Δηλαδή, μιλάς καλά για τον ΣΥΡΙΖΑ, είσαι καλός άνθρωπος, μιλάς άσχημα, είσαι κακός. Το είπα και στην Κοινοβουλευτική Ομάδα: πιστεύετε ότι όλοι οι ιδιοτελείς είναι εκτός ΣΥΡΙΖΑ και όλοι οι ανιδιοτελείς εντός; Οπου μέσα στους «ανιδιοτελείς» είναι και πρώην πασόκοι; Δηλαδή, όποιος μιλάει άσχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εγκάθετος, αργυρώνητος κ.λπ..; Δεν υπάρχει σε αυτούς ούτε ένας που απλώς δεν θέλει να πάρει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ; Κατά τη γνώμη μου, υπάρχουν πολλοί τέτοιοι άνθρωποι και μάλλον είναι η πλειοψηφία στην ελληνική κοινωνία. Αν ήθελε η πλειοψηφία, θα είχε δώσει την εξουσία στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πολλοί αυτοί οι άνθρωποι για να είναι πληρωμένοι – το μπάτζετ δεν σηκώνει να τους καλύψει όλους.

Στο σημείο αυτό, όπως και σε πολλά άλλα της περίπου δίωρης κουβέντας μας, ο Τατσόπουλος βάζει τα γέλια – κι εγώ μαζί του. Αλλά αυτό είναι πολύ συνηθισμένο όταν συζητάς με τον συγγραφέα της «Καρδιάς του κτήνους». Υποψιάζομαι, όμως, από τα λεγόμενά του ότι ορισμένοι κομματικοί σύντροφοί του πρέπει να βλέπουν στο πρόσωπό του μονάχα το «κτήνος» του βιβλίου του.

#Πηγή:
Με αγώνα θα επικρατήσει ο ρεαλισμός στον ΣΥΡΙΖΑ, Του Ηλια Μαγκλινη
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_01/12/2013_530229
Kυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013
#